Dr Vodou - z Polski na Haiti

 

To chyba słynny rajzefiber - jesteśmy coraz bardziej podnieceni, zestresowani, zadowoleni.  Przyjaciółka powiedziała mi ostatnio, że właściwie trudno ze mną rozmawiać o czymkolwiek innym niż Haiti. Trudno się dziwić: żyjemy tym tematem od 4 miesięcy. Kiedy w lipcu po raz pierwszy spotkaliśmy się z Niną Hałabuz i opowiedzieliśmy o tym, że chcielibyśmy pojechać i popracować w haitańskim szpitalu, nikt z nas do końca nie wierzył, że się uda: że znajdziemy szpital, który będzie chciał nas przyjąć... że zdobędziemy pieniądze na ten wyjazd... że wszystko uda się załatwić...

A teraz? Wylatujemy za 14 dni! Lecimy do dobrego, znanego szpitala Alberta Schweitzera, żeby pracować z doświadczonym zespołem medycznym!

Nauka czytania HAS, www.hashaiti.org

Będziemy mieszkać w campusie obok szpitala! Pojedziemy do Casale, do największej miejscowości potomków polskich legionistów! Same przygotowania to było ogromne przeżycie, stresujące, ale świetne doświadczenie: szukanie szpitala, przygotowanie dokumentów, szkolenia, kucie kreolskiego, wywiady w telewizji, w radiu, pukanie do drzwi sponsorów... 4 miesiące intensywnej pracy. I dziękujemy naszym sponsorom: Izbie Lekarskiej z Bydgoszczy, Collegium Medicum, firmie Green Factory i Era GSM. Za to, że tak hojnie odpowiedzieli na nasze prośby!

Dzisiaj ruszamy na zakupy: potrzebujemy mocnych, ale przewiewnych butów (nasze zimowe trepy odpadają, bo groziłyby nam odparzenia), butów do pracy (białe trampki), lekarstw (na przeziębienia, na malarię, podstawowe antybiotyki, zestawy opatrunkowe), lampek czołowych. Potrzebujemy jeszcze 2 dużych plecaków, polujemy raczej na używane, żeby nie kłuły po oczach w szpitalu

Oddział pediatrii w szpitalu Alberta Schweitzera, Deschapelles

 

Pomimo epidemii nasz wyjazd nie jest zagrożony. Konsultowaliśmy się z lekarzem specjalistą od chorób zkaźnych, który zalecił nam zaszczepienie się przeciwko cholerze. Światowa Organizacja Zdrowia zaleca dwie szczepionki i my prawdopodobnie wybierzemy Dukoral. To jest szczepionka doustna, która działa przez ok. 3-4 miesiące i o 80-90 proc. ogranicza ryzyko zarażenia - a jeśli nawet do zarażenia by doszło, to objawy choroby są łagodniejsze. A więc 23 listopada jedziemy! Jeśli sytuacja się ustabilizuje, to dobrze. A jeśli nie, tym bardziej się przydamy!

Ale w przypadku cholery najważniejsze jest przestrzeganie zasad higieny, które musi znać każdy, kto chce wyjechać do krajów tropikalnych: wodę można pić wyłącznie ze świeżo otwartej butelki, nie pić napojów z lodem, posiłki jeść zaraz po ugotowaniu czy usmażeniu. Z informacji, które otrzymaliśmy ze szpitala Albert Schweitzer wynika, że większość pacjentów z objawami cholery piło wodę prosto z rzeki :(

Szpital Albert Schweitzer, zdjęcie z ostatniego tygodnia, hashaiti.blogspot.com

Pewnie wiele osób zastanawia się jak przygotować się do takiego wyjazdu. My też się nad tym długo  zastanawialiśmy, co zabrać, jak dużo, wziąć walizkę czy plecak. Na szczęście szpital zadbał, żebyśmy nie musieli sobie zaprzątać głów takimi rzeczami  – wysłał nam listę podpowiedzi jak się zachowywać oraz co mamy ze sobą zabrać.
Najpierw najcenniejsze rady:
- lotnisko to zatłoczone miejsce więc bądź cierpliwy i spokojny
- po wyjściu z samolotu udaj się po odbiór bagażu
- nie dawaj żadnych pieniędzy celnikom :-))

I część listy (ilości obliczone dla dwutygodniowego pobytu):
- co najmniej 4 bawełniane koszule
- bielizna na 14 dni
- 3 podkoszulki
- 1 wieczorowa suknia jeśli jesteś kobietą (?)
- 1 spódnica jeśli jesteś kobietą
- piżama lub szlafrok
- sandały
- co najmniej 7 par skarpet (czyli w najgorszym razie jedna na 2 dni :-))
- zatyczki do uszu
- iPod :-)
- pudełko ulubionych płatków śniadaniowych :-)
- loperamid (lek na biegunkę).

Kilka słów o nas. Jest nas troje: Ania Szaciłło, Łukasz Jaworski i Jarek Korzybski. Mamy po 26 lat i wszyscy skończyliśmy studia na Akademii Medycznej w Bydgoszczy. Przez ostatni rok robiliśmy staże w szpitalach w Bydgoszczy i pracowaliśmy z chirurgami, psychiatrami, specjalistami od chorób wewnętrznych i medycyny rodzinnej, na oddziałach pediatrii, ortopedii i ginekologii. W październiku będziemy mieć już uprawnienia do wykonywania zawodu lekarza.

Dlaczego chcemy pojechać na Haiti?

W naszej motywacji nie ma zbyt wiele patosu: mamy za sobą 6 lat nauki, przed nami specjalizacje: neurologia (Ania), anestezjologia (Jarek) i ortopedia (Łukasz). Pewnie to jeden z niewielu momentów w życiu, kiedy mamy kilka miesięcy wolnych, które możemy wykorzystać tak, jak mamy na to ochotę. Pomysł, żeby przez 2-3 miesiące popracować w szpitalu urodził się w naszych głowach już na początku roku. Długo szukaliśmy sposobu na zorganizowanie wyjazdu. W sierpniu trafiliśmy na Ninę Hałabuz z Fundacji Polska-Haiti i wspólnie zaczęliśmy szukać szpitala, który mógłby nas przyjąć. Miała być placówka w Port-au-Prince, ale w końcu wybraliśmy szpital Albert Schweitzer, w północno-środkowej części kraju

W styczniu było trzęsienie ziemi. A potem na początku lipca Jarek spotkał znajomą z warszawskiej akademii medycznej, która miała pojechać na Haiti z włoską organizacją MotherCare. W końcu sama nie pojechała, ale cała nasza trójka strasznie napaliła się na ten pomysł. No i zaczęło się szukanie. Ania przejęła stery: telefony do Lekarzy bez Granic, WHO, Polskiej Akcji Medycznej, ONZ, PAH-u. Byliśmy przekonani, że takich jak my - MŁODYCH PIĘKNYCH AMBITNYCH chociaż niezbyt bogatych - wszędzie przyjmną z otwartymi ramionami.