Dr Vodou - z Polski na Haiti

W ostatni wtorek po śniadaniu, mając wolne przedpołudnie, wybraliśmy się z Łukaszem, zwanym dalej Jawą, na krótki spacer do oddalonej o 1 h drogi miejscowości Verrettes. Jest to godzina drogi ze szpitala, oczywiście według Haitańczyków, bo nam zabrała 2h. Z tego prostego powodu, że jesteśmy białasami a to najwidoczniej nie częsty widok dla dzieciaków błąkających się po okolicy, gdzie się nie pojawiliśmy, ciągnął się za nami radosny krzyk BLAN!

Foto/A.

Ze wszystkich zakamarków wyłaniały się dzieciaki ciekawe nowego zjawiska przyrodniczego. Dodam, że nazywanie nas białasami jest tu zupełnie naturalne, oczywistym bowiem jest fakt, że skoro mamy białą skórę to jesteśmy białasy i kropka.  O poprawności politycznej nikt tu nigdy nie słyszał i dobrze bo dzięki temu możemy bez skrepowania czy wstydu nazywać się białymi, żółtymi, czarnymi czy nawet zielonymi :).

Foto/A.

Żałuję, że my zatraciliśmy tę zdolność beztroskiego gapienia się na wszystko, co jest trochę inne niż nasza codzienność .

Łuskanie ryżu. Foto/A.

Po drodze mijaliśmy pola uprawne i niestety był to widok niczym z „Chłopów”  Reymonta. O  traktorach i tym podobnych maszynach nikt tu nie słyszał. Do pługa zaprzęga się konia a jeszcze częściej ludzia, który jest tu niezwykle popularnym zwierzęciem pociągowym. Ziemia rozbijana jest motykami skonstruowanymi z kija i kawałka blachy.

Foto/A.

Pospolitym widokiem są kobiety piorące ubrania w rzece, z dziećmi beztrosko chlapiącymi się u ich stóp. Niestety, mając zboczenie wyniesione z oddziału widzimy w nich potencjalnych pacjentów i niestety często mamy rację.

Foto/A.

Najbardziej popularnym sposobem przenoszenia ciężarów jest niesienie ich na głowie. Zadziwiające jest wyczucie równowagi, jakie mają ci ludzie. Widziałam kobiety niosące na głowie wielkie worki z ziemniakami czy nawet deski długości kilku metrów.

Foto/A.

I na koniec przerażający akcent. Okazało się, że mimo zebranego przeze mnie przed  wyjazdem wywiadu środowiskowego, żyją tu ogromne pająki, możliwe, że są to tarantule choć w zasadzie jest mi wszystko jedno jakiej są rasy. Ważne, że są duże, włochate i obleśne. Na szczęście do tej pory spotkałam tylko jednego, w dodatku rozjechanego i mam wielką nadzieję, że tak zostanie.

A.

Foto/A.